background

 Foto Ivo
OIB 37369574350

tel : 021 346 746

radno vrijeme: pon - pet 8 - 20, subota 8 - 14

 

Izlog - Foto Ivo

type your text for first image here

Izlog - Foto Ivo

Foto Lux

type your text for second image here

Foto Lux

Repro

type your text for third image here

Repro

Reportazna1

type your text for 4th image here

Reportazna1

Reportažna2

type your text for 5th image here

Reportažna2

Vizitke

type your text for 6th image here

Vizitke

Interijeri/Eksterijeri

type your text for 7th image here

Interijeri/Eksterijeri

Boce

type your text for 8th image here

Boce

Vjencanja1

type your text for 9th image here

Vjencanja1

Vjencanja2

type your text for 10th image here

Vjencanja2

Onog momenta kad je usavršen postupak fotografiranja čovjek je bar malo ublažio jedan od osjećaja koji ga prati kroz čitav život, a to je ona nelagoda prolaznosti.Fotografiju možemo smatrati prvom stečevinom demokracije jer je i pučaninu omogućila ono što je do tada bilo primjereno samo aristokraciji - portretirati se i načiniti svoj lik besmrtnim.Sve do posljednjih nekoliko desetljeća, za fotografe bi se moglo kazati kako su to bili ljudi koji su zapravo svjedočili našem postojanju u svim bitinim trenucima naših života.

Jedan od njh bio je i čuveni splitski fotograf Ivo Klišmanić čija je fotografska radnja u ulici - aorti Dioklecijanove palače ovjekovječila veliku većinu ondašnjih stanovnika grada.

 

Šjor Ivo je bio, možemo to bez ustezanja kazati, posljednji pripadnik zanatske aristokracije u fotografskoj branši. U studiju Foto Ive rađali su se portreti za obiteljske albume, službene dokumente, osobne karte,
putovnice i indekse. Kad bi fotografirao, gospodin Klišmanić bi naveo objekt da napravi nekakvu grimasu koja je svakom portretu davala neku,samo njemu, svojstvenu mekoću.

U ta davna vremena bio je običaj da fotografi drže u izlogu portrete svojih mušterija. I kako mi se sad čini, kao da nitko na tim fotografijama nije imao zločest pogled. Jesu li ljudi možda tada bili bolji? Ma ne, ljudi su uvijek isti, samo što je meštar Ivo znao svakome izvući onu bolju crtu karaktera koju svi, u manjoj ili većoj mjeri,
imamo, a on bi je u toj stotinki sekunde prepoznao i zabilježio.

 

Dugo nisam shvaćao zašto bi mi majka, prije odlaska na fotografiranje kod Foto Ive, osim što bi mi zalizala frizuru, ispeglala hlače i napatinala postole, a ja bi slikao samo glavu. Sve do pojave „idiota“, fotografiranje kod fotogafa bila je ceremonija i, na neki način, čin inicijacije u ozbiljan i dostojanstven građanski svijet.

 

I kao što su nekad brijači bili i kirurzi, tako je i ta stara garda fotografa znala s onom ( u odnosu na današnje foto shopove) primitivnom tehnikom umanjiti nečije nedostatke kao što su: klempave uši, štroloće oči, ili pak veliki nosevi. Sve je to znao i šjor Ivo čijim su portretima bile zadovoljne čak i žene koje redovito za svoje fotografije kažu- Ajme, kakva sam ovo ispala-.
Pa nije onda ni čudno što je, nekada poznati, igrač Hajduka kojega su na ispitu nekakve večernje škole pitali:
- Znate li tko je najpoznatiji splitski slikar?- on „kao iz topa“ izbacio:
- Znam, Foto Ivo.


   Slika radnje Foto Ivo 1952.